کوچکترین شکل حیات موجود در دنیا، توانسته بزرگترین مشکل امروزه بشر را حل کند؛ این موجودات کوچک (میکروارگانیسم ها) قادر به تولید انرژی قابل نگه داری و تجدیدپذیر هستند. میکروارگانیسم ها با استفاده از منابع غذایی طبیعی مختلف قادر به تولید الکتریسیته، سوخت های جایگزین مثل اتانول هستند و حتی می توانند تولید نفت را در چاه ها افزایش دهند.

به گزارش خبرگزاری برق، الکترونیک و کامپیوتر ایران (الکترونیوز) و به نقل از یورک آلرت، دیرک لاولی (Derek Lovely)، از دانشگاه ماساچوست در آمهرست، گفت: "سلول های سوختی میکروبی ما را به تبدیل زباله های آلی و بیوتوده های تجدیدپذیر (توده ی آلی تولید شده توسط موجودت زنده) به الکتریسیته امیدوار می کنند، اما برای بیشتر کاربردها باید بهینه سازی در کنار آنها انجام گیرد". او همچنین اذعان کرده است که او و همکارانش با استفاده از باکتری هایی که در سطح بیولایه های الکترودهای سلول های سوختی میکروبی کشت داده بودند، موفق شده اند به افزایش 10 برابری در بازده الکتریکی دست یابند.

ژما رگوئرا (Gemma Reguera) که در آزمایشگاه لاولی تحقیق می کند نیز برای اولین بار داده هایی ارائه خواهد داد که چگونگی انتقال الکترون توسط این باکتری ها از بیولایه ها به الکترودها را نشان خواهد داد.

رگوئرا می گوید: "سلول های مجاور آند بدون هیچ کاهشی در بازده تولید جریان خود باقی ماندند، در حالی که ضخامت بیولایه افزایش یافت. این نتایج شگفت انگیز است چرا که باکتری جئوباکتر مولکول های قابل حلی تولید نمی کند که بتواند در بیولایه پخش شود و الکترون ها را از سلول ها به آند انتقال دهد."

او و همکارانش کشف کردند که این باکتری، رشته های پروتئینی رسانا یا پیلی نانوسیم هایی تولید می کند که الکترون ها را انتقال می دهند. این یافته که پیلی ها (رشته های پروتئینی رسانا) می توانند به مسافتی را که الکترون ها در طول آن منتقل می شوند، گشترش دهند، راه های اضافی ای را پیشنهاد می دهد که در این باکتری به منظور افزایش تولید توان به لحاظ ژنتیکی دست کاری های کرد.

محققان دانشگاه ناسیونال اوتونوما دی مکزیکو (Nacional Autonoma de Mexico) نیز تحقیقات مهمی در زمینه تولید اتانول انجام داده اند. آن ها باکتری باسیلوس سوبتیلیس را با روش های مهندسی ژنتیک دستکاری کرده اند به طوری که این باکتری به طور مستقیم گلوکز را به اتانول با بازده بالاتر از 86% تخمیر کرده است. این اولین گام برای کشت باکتری هایی است که توانایی تفکیک و تخمیر مستقیم بیوتوده های سلولزی (برای مثال تنه ی درختان) به اتانول را دارند.

آیدا رومرو گارسیا (Aida-Romero Garcia)، یکی از محققان این تحقیق، گفت: "هم اکنون، اتانول به طور معمول از نیشکر یا نشاسته ی غلات تولید می شود اما بیوتوده ی بیشتری که در کل گیاه، شامل ساقه ها و برگ ها، وجود دارد، با به کارگیری فن آوری پاکی قابلیت تبدیل به اتانول را دارد." قدم بعدی دستکاری ژنتیکی در باکتری به منظور تولید آنزیم هایی به نام سلولاز است. این آنزیم ها توانایی شکستن قندهای ساقه ها و برگ ها به منظور تولید کربوهیدرات های ساده برای تخمیر را دارد.